เช้านี้ผมมีความตั้งใจประการหนึ่งว่า จะเดินทางไปที่ทำงานโดยรถโดยสารประจำทางสาธารณะแล้วผมก็ทำสำเร็จ มันอาจดูเป็นความพยายามเกินหน้าเกินตาผู้โดยสารท่านอื่นๆ ที่คงค่อนแคะปนหมั่นไส้ว่ามึงเป็นอะไรก็ตามที แต่ผมขอชื่นชมคนเหล่านั้นว่า ท่านเป็นผู้มีความอดทนและดำเนินชีวิตได้อย่างถึงแก่นแล้วจริงๆ
โดยปกติแล้ว ผมเดินทางไปทำงานด้วย TAXI เป็นหลัก จากถิ่นที่อยู่พระรามสี่ถึงที่ทำงานสุขุมวิทสามสิบเก้า หากต้องเดินทางด้วยวิธีอื่น ต้องมีอย่างน้อยสี่ขั้นตอนในการเลือกวิธีเหล่านั้น ตั้งแต่นั่งจักรยานยนต์รับจ้าง ต่อรถใต้ดิน รถบนดิน และจับพาหนะอีกสักอย่างเข้าในซอย ซึ่งกว่าจะถึง TAXI คันเดียวกันที่โบกก็พาผมขึ้นไปนั่งผึ่งพุงที่โต๊ะทำงานเรียบร้อยแล้ว
แต่อย่างที่ผมเอ่ยไปตอนต้น การยืนรอรถโดยสารประจำทาง ก็ทำให้ผมได้อดทนรอคอยกับสายที่ยังมาไม่ถึงอย่าใจจดใจจ่อ หงุดหงิดในช่วงแรก และเกือบจะโบก TAXI ในหลายๆครา แต่นั่นแหละที่ทำให้ผมชื่นชมผู้โดยสารท่านอื่นๆจากใจจริง การที่ผมเคยชินกับความสะดวกสบายมากเกินไป ทำผมอยากจะสลัดมันออก ให้หลงเหลือแค่ความสะดวกสบายตามความเหมาะสม ไม่ใช่นิสัย อาจเพียงเพราะผมคิดอย่างสั้นๆว่า ก็มีเงินมากพอจะแบ่งปันให้คนขับรถ TAXI ได้ใช้ หรือตัดความวุ่นวายของสุ้มเสียง ผู้คน และมลภาวะ หลังปิดประตูรถ TAXI แล้วนั่งตากแอร์เย็นๆ ก็เท่านั้น ซึ่งวันนี้ รถโดยสารประจำทางสาย 47 ได้ทำให้ผมรู้ว่า คนสร้างมลภาวะให้เกิดขึ้น คือตัวผมเอง และมันจะยังคงอยู่ภายใน ส่งเสียงอย่างเงียบๆ และดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อผมแก่ลงเรื่อยๆเช่นกัน
ผมได้ยืนโหนอยู่ภายในรถ ความรู้สึกเหมือนกางวงเวียนจนสุดแล้วหมุนมันรอบๆ เห็นผู้คนตั้งแต่เด็กยันแก่ พนักงานออฟฟิศ นักเรียน แม่ค้า คนพิการ ชาวต่างชาติ และอีกมากมายที่สังเกตเห็นได้ ผมอาจจะขึ้นรถไฟฟ้า BTS อยู่บ่อยครั้ง แต่นั่นก็ธรรมดาเกินไป นานมากแล้วที่ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกหนานุ่มบางกรอบ ตลบอบอ้าว ว้าวว้าวว้าวว้าว เหมือนๆกับซื้อรองเท้านักเรียนแล้วได้ของแถม ยังไงยังงั้นเลย
ว่าแต่ ของแถมของคุณคืออะไร
