เมื่อเดือนกว่าๆที่แล้ว

0:28 กลับถึงบ้าน อาบน้ำ หลังจากงานเลี้ยงส่งพนักงานลาออก


หวิวๆเหมือนกัน บอกไม่ถูก งานเลี้ยงดูเหงาๆ ไม่เต็มที่ อาจเพราะทุกคนมีภารหน้าที่ที่ต้องผจญภัยกันตั้งแต่เช้า บางคนต้องลุกจากที่นั่งหลังการมาถึงเพียงไม่ถึงชั่วโมง หรือบางคนก็มีกิจอันสำคัญกว่าที่ต้องขอตัวกลับก่อน ผมไม่โทษงานเหล่านั้น หรือวันเวลาที่ไม่ค่อยเอื้ออำนวย ไม่มีใครอยากรีบกลับหรอก ผมปลอบใจตัวเอง เจือปนกลิ่นของความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ แต่อย่างน้อยที่สุด ก็ขอขอบคุณสำหรับเกียรติอันยิ่งใหญ่ที่สละเวลาและทรัพย์สินส่วนบริษัทมา เลี้ยงดูปูเสื่อลูกน้องตัวน้อยๆเป็นมื้อสุดท้ายอย่างเป็นทางการ


ผมโบกแท็กซี่ฝั่งตรงข้าม กระโดดขึ้นนั่งพร้อมกับความคิดพลุ่งพล่านถึงอดีตที่เคยสุขและทุกข์กันมาตลอด ระยะเวลาเกือบสี่ปีที่บริษัทนี้ จู่ๆน้ำตาก็เอ่อล้นโดยผู้กำกับยังไม่ได้สั่ง ฤทธิ์สุราอาจไปกระตุ้นเร้าความทรงจำที่พอระลึกได้เท่าที่สติจะประคองไหว ประมวลผลของความรู้สึกดีและไม่ดี ทุกข์และสุข หัวเราะและร้องไห้ เครียดและปลดปล่อย ฯลฯ รวมตัวกลั่นออกมาเป็นของเหลว ไหลหล่นตามแรงโน้มถ่วงจากดวงตา


ขอบคุณมากครับ สี่คำสั้นๆ แต่อุดมไปด้วยไม้ยมกมากกว่าร้อยครั้ง คือสิ่งเดียวที่ผมกล่าวได้แทนความรู้สึกตอนนี้ ที่เหลือ ตัวหนังสืออาจถ่ายทอดได้ไม่เท่าสิ่งที่รู้สึกกันภายในจิตใจของกันและกัน หากจะโกรธ เกลียด หรือไม่พอใจอย่างไรในสิ่งที่ทผมกระทำไปโดยเจตนาหรือไม่ก็ตามแต่ ยกโทษให้ผมด้วย


ขอบคุณมากครับ อีก(หลายๆ)ครั้ง

ยินดีเป็นอย่างยิ่ง ยินดีที่ได้รู้จัก


ปืน