1.
บางที ผมก็เฝ้าฝันถึงการมีชีวิตอยู่
เพราะสิ่งที่ดำรงอยู่ ไมมีอยู่จริง
2.
เราอาจสร้างกรอบขึ้นมาเอง
อย่าโทษคนอื่น อย่าโทษสังคม
ถ้าออกจากกรอบไม่ได้
ก็ขยายมันซะ
3.
ทุกครั้งที่โหยหา
มันจะยิ่งห่างไกลออกไปเสมอ
ราวกับว่าเสียงที่เพรียกร้อง
ยิ่งตะโกนก็ยิ่งเงียบ
ยิ่งสื่อสารก็ยิ่งหมดบทสนทนา
เมื่อคลื่นยิ่งแรง
สหายตังเกจะกลับเข้าฝั่ง และนอนรอดูเมฆฝนพัดผ่านไป
จนกว่าแรงลมสงบ
แสงยามเช้า จะเรียกร้องให้เขาเหล่านั้น
กระโจนลงเหวี่ยงแหอย่างสนุกสนาน และเก็บเกี่ยวปลากะตักตัวน้อยๆ
อย่างไม่รู้หยุดหย่อน
อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
ราตรีสวัสดิ์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น